Ruth Pointer

Ruth Esther Pointer (geboren op 19 maart 1946) is een Amerikaanse singer-songwriter, vooral bekend als het oudste lid van de Amerikaanse familievocal group The Pointer Sisters. Ze sloot zich in 1972 bij haar zussen aan en in 1973 verscheen hun eerste album. De groep verwierf faam met nummers als 'Yes We Can Can' (1973), hun countrycrossoverhit 'Fairytale' (1974) en 'How Long (Betcha Got a Chick on the Side)', tot Bonnie in 1977 vertrok. Als trio boekten ze hun grootste successen met covers van rock, pop en new wave, zoals 'Fire' (1978), 'He's So Shy' (1980) en 'Slow Hand' (1981). Hun grootste succes kwam met het album Break Out (1983), met hits als 'Automatic', 'Jump (For My Love)', 'I'm So Excited', 'Neutron Dance' en 'Baby Come And Get It'. Ruth zong lead op 'Automatic' en 'Neutron Dance', die de top tien van de Billboard Hot 100 bereikten en de groep twee Grammy Awards opleverden. Van de oorspronkelijke leden zijn Ruth en haar zus Anita nog steeds actief met The Pointer Sisters. In 1988 verzorgde Ruth de zangstem van het personage Rita in de Disney-film Oliver & Company, waar ze 'Streets of Gold' zong en een reprise van 'Why Should I Worry' met Billy Joel. In de jaren negentig voegde Ruth's dochter Issa zich bij de groep. In 1994 kregen ze een ster op de Hollywood Walk of Fame. In oktober 2021 deed Pointer mee aan het zesde seizoen van The Masked Singer als 'Cupcake'. Na haar onthulling vertelde ze dat ze oorspronkelijk met haar zus Anita zou optreden, maar Anita was ziek, dus trad ze alleen op. Pointer is vijf keer getrouwd geweest en heeft vijf kinderen: dochter Faun (geb. 1965), zoon Malik (geb. 1966), dochter Issa (geb. 1978) uit haar huwelijk met Dennis Edwards, en tweeling Conor en Ali (geb. 1993) uit haar huwelijk met Michael Sayles. Zowel Issa als Ruth's kleindochter Sadako Pointer (geb. 1984) hebben opgetreden als leden van de Pointer Sisters.