Shūsaku Endō

Endō Shūsaku (geboren op 27 maart 1923, Tokio, Japan - overleden op 29 september 1996, Tokio) was een Japanse romanschrijver die bekend staat om zijn onderzoek naar de relatie tussen Oost en West vanuit een christelijk perspectief. Op 11-jarige leeftijd werd hij rooms-katholiek, aangemoedigd door zijn moeder en tante. Aan de Keio-universiteit studeerde hij Franse literatuur (B.A., 1949), een vak dat hij van 1950 tot 1953 aan de Universiteit van Lyon in Frankrijk volgde. Zijn eerste verhalenbundels, Shiroi hito en Kiiroi hito (beide 1955; 'Witte Man' en 'Gele Man'), wijzen de richting van zijn latere fictie: ze contrasteren Japanse en westerse ervaringen en perspectieven. In Umi to dokuyaku (1957; De Zee en het Gif) onderzoekt hij het Japanse morele besef in een oorlogsverhaal over Japanse artsen die een vivisectie uitvoeren op een neergeschoten Amerikaanse piloot. Een van Endō's krachtigste romans, Chimmoku (1966; Stilte), is een fictief verslag van Portugese priesters die naar Japan reisden en de daaropvolgende slachting van hun Japanse bekeerlingen. Deze roman en Samurai (1980; De Samoerai) - een fascinerend verslag van de reis van een samoerai namens zijn shogun om handel te openen met Mexico, Spanje en Rome - worden beschouwd als zijn beste werk, met de complexiteit van interacties tussen culturen en een soepel en goed verteld verhaal. Endō's andere uitgebreide fictie omvat Kazan (1959; Vulkaan), Kuchibue o fuku toki (1974; Als ik fluit), Sukyandaru (1986; Schandaal) en een aantal komische romans. Hij schreef ook korte verhalen, toneelstukken, essays en een biografie.