Silvana Mangano

Silvana Mangano (21 april 1930 – 16 december 1989) was een Italiaanse filmactrice. Ze behoorde tot een generatie acteurs die voortkwam uit de neorealistische beweging en groeide uit tot een grote ster, die in de jaren 50 en 60 als een sekssymbool werd gezien. Ze won drie keer de David di Donatello voor Beste Actrice – voor 'The Verona Trial' (1963), 'The Witches' (1967) en 'The Scientific Cardplayer' (1973) – en twee keer de Nastro d'Argento voor Beste Actrice. Opgegroeid in armoede tijdens de Tweede Wereldoorlog, werd Mangano opgeleid tot danseres en werkte ze als model voordat ze in 1946 een Miss Rome-verkiezing won. Dit leidde tot filmwerk; ze brak door in 'Bitter Rice' (1949) en bouwde een succesvolle carrière op, waarbij ze samenwerkte met gerenommeerde regisseurs als Pier Paolo Pasolini, Luchino Visconti, Alberto Lattuada en Vittorio De Sica. Haar carrière duurde tot in haar vijftigste levensjaar, met bijrollen in David Lynchs 'Dune' (1984) en Nikita Mikhalkovs 'Dark Eyes' (1987). Ze was getrouwd met de internationale filmproducent Dino De Laurentiis en kreeg vier kinderen met hem, waaronder Veronica en Raffaella De Laurentiis.