Stan Brakhage is een van de meest invloedrijke filmmakers in de Amerikaanse avant-gardecinema, bekend om zijn compromisloze sociale commentaren en technische innovaties. In zijn bijna 40-jarige carrière maakte hij meer dan 200 films van verschillende lengtes. Zijn eerste film, Interim (1952), maakte hij op 18-jarige leeftijd nadat hij de universiteit had verlaten. Brakhage's films proberen de manier waarop we kijken te veranderen. Ze moedigen kijkers aan om traditionele narratieve structuren te vermijden ten gunste van pure visuele perceptie, die niet afhankelijk is van het benoemen van wat wordt gezien; zijn doel is om een meer viscerale visuele ervaring te creëren, omdat hij gelooft dat een 'stroom van visueel bewustzijn niets minder dan de weg van de ziel zou kunnen zijn.' Hiertoe worden zijn films opgenomen in zeer sensuele kleuren en gebruiken ze minimale soundtracks. Zijn werk kan worden onderverdeeld in verschillende periodes. Zijn eerste korte films onderzochten de eigenschappen en mogelijkheden van licht. In veel van zijn experimentele ondernemingen heeft Brakhage afgezien van traditionele cinematografie ten gunste van direct werken met de filmstrook zelf. Hij heeft af en toe beelden erop geschilderd, geïnkt, gekrast en geverfd; hij heeft ook organische objecten op de film geplakt. Zijn beroemdste voorbeeld is de korte film Mothlight uit 1963, waarin hij mottenvleugels op de strook lijmde. Sommige van zijn vroege films waren gebaseerd op zijn meest intieme ervaringen, waaronder het vrijen met zijn nieuwe bruid - afgebeeld op negatief film - in Wedlock House: An Intercourse (1959), en een poging om zijn dode hond weer tot leven te brengen met een camera in Sirius Remembered (1959). In de jaren 1960 werden Brakhage's iconoclastische opvattingen gevierd om hun poëzie, maar in de jaren 1970 veranderde zijn focus naar sociale kwesties en vervreemdde hij veel supporters met verontrustende filmseries zoals de 'Pittsburgh documents', waarin hij veel gruwelijke beelden van het stadsleven presenteerde met films zoals Act of Seeing with One's Own Eyes (1971), die werd opgenomen in een lijkenhuis. Hij zette ook autobiografisch materiaal voort met de 'Sincerity/Duplicity-serie'. In de jaren 1980 veranderde Brakhage's focus opnieuw - deze keer raakte hij geïntrigeerd door het creëren van echt 'abstracte' films zoals Arabics (1982), die bestaat uit briljante uitbarstingen van gekleurd licht waarvan hij beweert dat ze 'geënsceneerde muziek' vertegenwoordigen. Naast het maken van films schreef Brakhage ook boeken over films en filmmaken en diende hij als docent.
