Tony Gatlif

Gatlif werd geboren in Algiers als zoon van een Kabylische vader en een Roma-moeder. Na zijn jeugd daar arriveerde hij in 1960 in Frankrijk, na de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. Jarenlang worstelde hij om door te breken in de filmindustrie, tot hij in 1975 zijn eerste film, La Tête en ruine, regisseerde. In 1979 volgde La Terre au ventre, een verhaal over de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. Sinds Corre, gitano (1981) richt zijn werk zich op de Roma-bevolking van Europa, van wie hij gedeeltelijk afstamt. Na Gaspard et Robinson (1990) maakte hij in 1992 en 1993 Latcho Drom, dat vele prijzen won. Deze muzikale speelfilm, vaak ten onrechte een documentaire genoemd, behandelt de zigeunercultuur wereldwijd rond het thema van hun muziek en dans. Voor Vincent Ostria, toen journalist bij Cahiers du Cinéma, was het 'de meest oprechte film van het jaar (1993, red.)'. Een jaar later bracht Gatlif de wereld van schrijver J. M. G. Le Clézio naar het scherm in Mondo (1994). Zijn film Exils (2004) won de prijs voor beste regisseur op het Filmfestival van Cannes in 2004. Zijn film Transylvania ging eveneens in première in Cannes in mei 2006.