Wayne Morris

Wayne Morris (17 februari 1914 – 14 september 1959), geboren als Bert DeWayne Morris in Los Angeles, was een Amerikaanse film- en televisieacteur en een onderscheiden gevechtspiloot uit de Tweede Wereldoorlog. Hij speelde in veel opmerkelijke films, zoals 'Paths of Glory' (1957), 'The Bushwackers' (1952) en de titelrol in 'Kid Galahad' (1937). Tijdens de opnames van 'Flight Angels' (1940) raakte hij geïnteresseerd in vliegen en werd piloot. Met de oorlog in aantocht trad hij toe tot de Naval Reserve en werd in 1942 marinevlieger, waarbij hij zijn filmcarrière voor de duur van de oorlog achterliet. Vliegend in de F6F Hellcat vanaf het vliegdekschip USS Essex schoot hij zeven Japanse vliegtuigen neer en droeg hij bij tot het zinken van vijf schepen. Hij ontving vier Distinguished Flying Crosses en twee Air Medals. De marine vond Morris fysiek 'te groot' voor gevechtsvliegtuigen, maar na tussenkomst van zijn zwager, commandant David McCampbell, vloog hij bij het beroemde VF-15 squadron. Na de oorlog keerde hij terug naar de film, maar zijn bijna vier jaar afwezigheid kostte hem zijn opkomende sterrendom. Hij bleef acteren, maar de films werden over het algemeen van mindere kwaliteit. In de jaren vijftig speelde hij vooral in low-budget westerns. In 1957 maakte hij zijn Broadway-debuut in William Saroyans 'The Cave Dwellers' en speelde hij een zwakkeling in Stanley Kubricks 'Paths of Glory'. Morris overleed op 45-jarige leeftijd aan een hartaanval aan boord van het vliegdekschip USS Bon Homme Richard en is begraven op Arlington National Cemetery.