William L. White

William Lindsay White (17 juni 1900 – 26 juli 1973) was een Amerikaanse journalist, buitenlandcorrespondent en schrijver. Hij volgde zijn vader, William Allen White, op als redacteur en uitgever van de Emporia Gazette in 1944. Tot zijn meest opmerkelijke boeken behoren They Were Expendable en Lost Boundaries. Hij werkte in de vroege jaren 1930 als adjunct-uitgever van de Gazette, in 1935 voor de Washington Post en in 1937 voor Fortune magazine. In 1939 werd hij oorlogscorrespondent voor CBS en een consortium van 40 kranten. De National Headliners Club kende hem een prijs toe voor beste Europese uitzending van het jaar voor zijn redactioneel 'The Last Christmas Tree' van de Mannerheimlinie in Finland in 1940. Hij berichtte vanuit Londen in 1940-41 voor de North American Newspaper Association en Readers Digest. In 1942 werd hij reizend redacteur voor Readers Digest. Als redacteur en uitgever van de Emporia Gazette vanaf 1944 vocht hij vele gevechten met de stad. Hij was ook radiocorrespondent voor CBS News, soms als invaller voor Edward R. Murrow. White was actief in de politiek; hij diende in het Kansas Huis van Afgevaardigden in 1931-32, steunde Dwight D. Eisenhower's presidentscampagne in 1952 en zijn vriend Richard Nixon. Hij speelde een sleutelrol in Bob Dole's eerste Senaatscampagne. Hij schreef 14 boeken, waarvan drie in 1944 door de New York Times als bestsellers werden beschreven: They Were Expendable, Queens Die Proudly en Journey for Margaret. Drie van zijn boeken werden verfilmd. Hij diende als opzichter van Harvard en werd in 1950 gekozen in het bestuur van de American Civil Liberties Union.