Winsor McCay

Zenas Winsor McCay (ca. 1866–71 – 26 juli 1934) was een Amerikaanse striptekenaar en animator. Hij is vooral bekend om de strip Little Nemo (1905–14; 1924–26) en de animatiefilm Gertie the Dinosaur (1914). Vanwege contractuele redenen werkte hij onder het pseudoniem Silas aan de strip Dream of the Rarebit Fiend. McCay was een vroege animatiepionier; tussen 1911 en 1921 financierde en animeerde hij zelf tien films, waarvan sommige slechts als fragmenten bewaard zijn gebleven. De eerste drie dienden in zijn vaudeville-act; Gertie the Dinosaur was een interactieve routine waarin McCay leek te bevelen aan een getrainde dinosaurus. McCay en zijn assistenten werkten tweeëntwintig maanden aan zijn meest ambitieuze film, The Sinking of the Lusitania (1918), een patriottische reconstructie van de Duitse torpedering in 1915 van de RMS Lusitania. Lusitania had niet hetzelfde commerciële succes als zijn eerdere films, en McCay's latere films trokken weinig aandacht. Zijn animatie-, vaudeville- en stripwerk werd geleidelijk ingeperkt toen krantenmagnaat William Randolph Hearst, zijn werkgever sinds 1911, verwachtte dat McCay zijn energie aan redactionele illustraties zou besteden. In zijn tekeningen maakte McCay gedurfd en overvloedig gebruik van lineair perspectief, vooral in gedetailleerde architectuur en stadsgezichten. Hij textureerde zijn redactionele cartoons met overvloedig fijn arceerwerk en maakte kleur een centraal element in Little Nemo. Zijn stripwerk heeft generaties striptekenaars en illustratoren beïnvloed. Het technische niveau van McCay's animatie—het naturalisme, de vloeiendheid en de schaal—was ongeëvenaard tot het werk van Fleischer Studios in de late jaren 1920, gevolgd door Walt Disney's speelfilms in de jaren 1930. Hij pionierde met inbetweening, het gebruik van registratiemerken, cycling en andere animatietechnieken die standaard zouden worden.