Yasser Arafat

Yasser Arafat (Arabisch: ياسر عرفات), geboren op 24 augustus 1929 in Caïro, Egypte en overleden op 11 november 2004 in Clamart (Hauts-de-Seine, Frankrijk), met als echte naam Mohamed Abdel Raouf Arafat al-Quudwa al-Husseini (Arabisch: محمد عبد الرؤوف عرفات القدوة الحسيني) en ook bekend onder zijn bijnaam (kunya) Abou Ammar, was een Palestijns activist en staatsman. Als leider van Fatah en later ook van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie bleef hij decennialang een controversieel figuur in de uitdrukking van de nationale aspiraties van de Palestijnen, voordat hij voor Israël als gesprekspartner verscheen in het kader van het vredesproces in de jaren negentig. Arafat vertegenwoordigde de Palestijnen bij verschillende vredesonderhandelingen en ondertekende in 1993 de Oslo-akkoorden. Hij werd de eerste president van de nieuwe Palestijnse Autoriteit en ontving in 1994 de Nobelprijs voor de Vrede, samen met Shimon Peres en Yitzhak Rabin. Vanaf 2001, na het mislukken van de top in Taba en het uitbreken van de tweede intifada, verloor hij geleidelijk zijn aanzien bij een deel van zijn volk, dat hem de corruptie van zijn autoriteit verweet. Hij raakte geïsoleerd op het internationale toneel, terwijl de Israëliërs Ariel Sharon tot premier verkozen, wat leidde tot een verharding van de Israëlische positie tegenover de Palestijnse leider, die gedwongen werd Ramallah niet meer te verlaten. Dit isolement werd pas doorbroken aan de vooravond van zijn dood, toen hij naar Clamart werd gebracht, waar hij op 75-jarige leeftijd overleed. In 2012 werden de stoffelijke resten van Yasser Arafat opgegraven om de hypothese van overlijden door polonium-210-vergiftiging te onderzoeken. Het team van Zwitserse experts concludeerde dat het om vergiftiging ging, maar de Russische en Franse teams concludeerden dat hij was overleden aan ouderdom na een gastro-enteritis.