Zasu Pitts

Zasu Pitts was een Amerikaanse actrice die in vele stomme drama's en komedies speelde, en met de komst van geluidsfilms succesvol overschakelde naar voornamelijk komische rollen. Ze is waarschijnlijk het meest bekend om haar optreden in Erich von Stroheims epische stomme film Greed. Von Stroheim noemde haar 'de grootste dramatische actrice' en castte haar in zijn films The Honeymoon (1928), The Wedding March (1928), War Nurse (1930) en Walking Down Broadway (uitgebracht als Hello, Sister! in 1933). Met de komst van geluid werd Pitts echter grotendeels teruggebracht tot komische rollen. Een bittere teleurstelling was dat ze in de klassieke oorlogsfilm All Quiet on the Western Front (1930) werd vervangen door Beryl Mercer nadat haar eerste verschijning in previews onbedoeld gelach opriep, ondanks haar intense vertolking. Ze zorgde voor lachsalvo's in Finn and Hattie (1931), The Guardsman (1931), Blondie of the Follies (1932), Sing and Like It (1934) en Ruggles of Red Gap (1935). In 1936 en 1937 speelde ze tweemaal Hildegarde Withers, als opvolger van Edna May Oliver in de rol van de vrijgezelle speurster, maar deze films werden niet goed ontvangen. In de jaren 50 richtte ze zich op televisie, wat leidde tot haar bekendste serie rol: als tweede viool naast Gale Storm in CBS's The Gale Storm Show (1956) (ook bekend als Oh, Susannah) als Elvira Nugent ('Nugie'), de schoonheidsspecialiste aan boord. In 1961 speelde Pitts tegenover Earle Hodgins in de aflevering 'Lonesome's Gal' van de ABC-sitcom Guestward, Ho!, die zich afspeelt op een ranch in New Mexico. In 1962 verscheen ze in een aflevering van CBS's Perry Mason, 'The Case of the Absent Artist'. Haar laatste rol was als Gertie, de telefoniste, in de Stanley Kramer komedie-epos It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963).