Clarence Brown

Clarence Leon Brown (10 mei 1890 – 17 augustus 1987) was een Amerikaanse filmregisseur. Na zijn dienst als gevechtspiloot en vlieginstructeur bij de United States Army Air Service tijdens de Eerste Wereldoorlog, kreeg Brown zijn eerste co-regiecredits (met Tourneur) voor The Great Redeemer (1920). Later dat jaar regisseerde hij een groot deel van The Last of the Mohicans nadat Tourneur gewond raakte bij een val. Brown verhuisde in 1924 naar Universal en vervolgens naar Metro-Goldwyn-Mayer, waar hij bleef tot halverwege de jaren vijftig. Bij MGM was hij een van de belangrijkste regisseurs van hun grote vrouwelijke sterren; hij regisseerde Joan Crawford zes keer en Greta Garbo zeven. Brown werd vijf keer genomineerd voor zes films voor een Academy Award als regisseur, maar hij ontving nooit een Oscar. Hij won echter Beste Buitenlandse Film voor Anna Karenina, met Garbo, op het Filmfestival van Venetië in 1935. Browns films behaalden in totaal 38 Academy Award-nominaties en wonnen negen Oscars. Brown zelf ontving vijf Academy Award-nominaties voor zes films en in 1949 won hij de British Academy Award voor de filmversie van William Faulkners Intruder in the Dust. In 1957 ontving Brown de George Eastman Award, uitgereikt door George Eastman House voor een vooraanstaande bijdrage aan de filmkunst. Brown trok zich rijk terug dankzij zijn vastgoedinvesteringen, maar weigerde nieuwe films te kijken, uit angst dat ze hem ertoe zouden brengen zijn carrière te hervatten. Het Clarence Brown Theater op de campus van de Universiteit van Tennessee is naar hem vernoemd. Hij heeft het record voor de meeste nominaties voor de Academy Award voor Beste Regisseur zonder winst, met zes.